باورم اين بود كه ميايي و ميماني                                                                                            

باورم اين بود كه عشق را از نگاهم بخواني                                                                            

هميشه در حصار زندگي پرنده اي زيبا بودم                                                                  

نه بال رفتن ونه شوق ماندن داشتم                                                       

با تو بودم و هستم و خواهم ماند                                                                                            

بذر عشق را در دلت خواهم نشاند                                                                                      

پرنده ي كوچك زيباي تو ، اكنون                                                                             

شده خسته تر از خسته از اين بازيه گردون                                                        

تمام دلنگرانيهاي من پراز تو ، شد                                                                                        

تمام ستاره هاي شب مست نام تو ، شد                                                                                

باز خنديدم به اين زمانه ي بي رحم                                                                         

ولي از نو زده به من يك زخم                                                                

هنوز باورم اين است كه ميايي و مي ماني                                                                              

هنوز باورم اين است كه عشقم را از نگاهم بخواني                                                             

بيا و هستي ببخش به اين باور من                                                                                      

بيا و با من بمان اي تمام هستيه من.(م.خ)